• MO19-1 BOEKT MONSTERZEGE

    Precies een jaar geleden schreef ik voor het laatst een verslag. Sindsdien was ik – met vele andere ouders – niet meer welkom op het voetbalveld. Dus hoe fijn was het om gisteren weer naar FC De Bilt te rijden. In mijn herinnering speelden de meiden altijd op het hoofdveld of bij hoge uitzondering op – kunstgras – veld 3. Maar herinneringen worden misschien in de tijd wat gekleurd, in elk geval stond deze wedstrijd op het echte grasveld 2 gepland. Ik verwachtte rijen ouders die de eerste thuiswedstrijd niet wilden missen, maar kennelijk voorzagen de meesten al dat de beker voorronde nog wel even gemist kon worden, want de opkomst was aan de dunne kant.

    Wie ook ontbrak was de scheidsrechter. Niet alleen in de horeca is een schreeuwend tekort aan personeel, ook op het voetbalveld zijn de tekorten zichtbaar. Waarschijnlijk ook weggelokt door de goed betalende vaccinatie- en testlocaties van de GGD. Gevolg was dat Jan - de vader van Lotte – de leiding over de wedstrijd kreeg en de vader van één van de Noa’s en ik de vlagbeurt hebben gedeeld.

    Vorig jaar is een aantal nieuwe speelsters het team komen versterken. Dit jaar hebben we opnieuw een paar hele leuke en goede meiden erbij. Omdat we vorig jaar zo weinig hebben kunnen kijken, stond deze zaterdag vooral in het leren kennen van alle nieuwe paardenstaarten. De eerste kennismaking was veelbelovend!

    Om 12u werd afgetrapt tegen Kampong MO19-1, dat uitkomt in de eerste klasse. Om 12.10 was duidelijk dat het niet erg spannend zou worden, want het enorme overwicht leverde al een 3-0 voorsprong op. Tien minuten later besloot ik te stoppen met het bijhouden van de doelpuntenmakers. Voor wie dat toch wil weten; zie het telraam van Ytzen in de app.
    De wedstrijd eindigde in een 21-0 overwinning. Maar de echte winst was te zien hoe goed alle nieuwe meiden tot hun recht komen in dit team. De Noa’s, Lotte en Aya (spreek uit Eja; heb ik geleerd) zijn stuk voor stuk aanwinsten. Voor mij ook leuk om de ‘nieuwe’ meiden van vorig jaar te zien. Ook die deden het heel goed.

    Man of the match was voor mij echter de trainer van Kampong. Bij een 16-0 achterstand bleef hij zijn meiden net zo enthousiast en energiek aanmoedigen als in de eerste minuten van de wedstrijd. Ik zag hem denken; we spelen 90 minuten. Daarin is 21 keer gescoord. Betekent toch dat we 69 minuten gelijkwaardig waren aan De Bilt. Zijn positieve houding zag je terug in het veld, want ook de meiden van Kampong bleven positief en opgewekt.

    Wat Justin Bijlow afgelopen dinsdag niet lukte; lukte Hanne wel. De enige echte kans van Kampong – diep in de tweede helft – keerde ze met overtuiging, waarmee de nul gehouden werd.
    En daarmee eindigde de hernieuwde kennismaking met dit team. Het was weer een feest om ze bezig te zien, en dan hebben we Maud en Kim nog tegoed.
    Volgende week uit naar Hertha voor de laatste poulewedstrijd. Ik heb er alle vertrouwen in. Het grootste risico is eigenlijk het wedstrijdsecretariaat, want voor je het weet loop je tegen een duur (3-3) gelijkspel aan.

    Dan nog even dit! Dit jaar ben ik ook nog deeltijdtrainer van de MO19-2. ‘Mijn’ meiden wonnen zaterdag de altijd lastige uitwedstrijd bij AFC Quick met 0-4 en gaan net als de MO19-1 fier aan kop in hun bekerpoule. Dus mijn weekend kan niet meer stuk.

    Jesse