• MO17-1 WEER DE (KUNST)WEI IN!
    En ineens ging de wereld weer open! De minister met de mooie schoenen zag dat de cijfers goed waren en besloot samen met z’n baas om meteen maar all the way te gaan: restaurants, scholen, musea, bioscopen en……jeugdsport buiten de eigen club! De KNVB had al een plan klaarliggen en toonde daarmee aan ook goede dingen voor het voetbal te kunnen doen, na de tamelijk ondoordachte aanstelling van de hakkelende bondscoach (al hoop ik dat Frank het tegendeel bewijst en straks met de beker staat te zwaaien).
    Dat plannetje van de bond luistert naar de naam Regiocup. Idee is simpel: je moet op de fiets naar uitwedstrijden kunnen, daarmee hou je een eventuele corona-uitbraak binnen regionale grenzen, of zoiets. Hoe dan ook, terwijl iedereen in amateurvoetballend Nederland al dacht dat het seizoen voorbij was en de firma Achterberg onze velden 5 en 7 al op de schop had genomen, kwam er toch nog een toetje. En dat is prachtig voor alle jeugd die graag wil voetballen. Betekent ook dat er plotseling heel veel geregeld moest worden. Zonder binnen FC De Bilt iemand te kort te willen doen, want iedereen draagt z’n steentje bij, wil ik hier met name Ernst Hoepman noemen, die alles coördineert en het voetballende kind voorop zet. Ernst, als je dit leest, dank!
    We mogen dus weer! Zoals het al 16 maanden over corona-cijfers gaat, hebben wij ook onze cijfers: 3 bekerwedstrijden tegen jongens in september, 4 competitiewedstrijden tegen meiden in oktober, een interne competitie met de MO17 en MO15 in november en daarna een eindeloze reeks oefenpotjes tegen de JO14-1, de JO15-2 en 15-3 en de JO16-1. Algemene lijn: we verloren vaak, wonnen soms, speelden prima maar legden het af op snelheid en kracht. Conclusie ook: leerzame wedstrijden, frustrerend vaak ook wel, maar desondanks bleven de meiden positief en was de trainingsopkomst erg goed. En als elk jaar gingen en gaan ook dit jaar plezier en serieus voetballen hand in hand.
    Tegenstander vandaag was SVF uit Cothen. Cothen? De vraag aan de meiden waar dat dan ligt werd door niemand goed beantwoord. En dat is begrijpelijk, want Cothen is een klein dorp, nog kleiner dan De Bilt. Onmogelijk volgens Kim, want De Bilt is al een gat. Ja Kim, echt waar, nog kleiner dan De Bilt. Goed, hoe dan ook, des te knapper dat z’n dorp als Cothen een MO17-1 op hoofdklasse-niveau heeft en het op dat niveau ook prima doet! Overigens is het vanuit Cothen Steeds Ver Fietsen om ergens te komen, dus ze kwamen gewoon met de auto. Tot zover het achterliggende idee achter de Regiocup.
    Dan de wedstrijd. Alleen Zara ontbrak (wel aanwezig maar geblesseerd). In haar plaats deed Noa uit de MO17-2 mee. Noa heeft de afgelopen maanden veel met ons meegedaan, deed dat steeds prima en ook vandaag speelde ze als linksback weer goed. Verder waren we compleet, zodat we met 15 meiden goed bezet waren. Hanne op doel. Vader Hans greep z’n vrijwilligersdienstje aan om langs de lijn te staan en zag z’n dochter veel meevoetballen en nauwelijks in de problemen komen. Josje heeft de afgelopen maanden veel vertrouwen en kracht gewonnen, begon als rechtsachter vandaag en had in de 2e helft nog een belangrijk aandeel in het 7e doelpunt. Het centrale duo, steady als altijd, bestond uit Floor en Rixt. Grensrechter Menno (dank!) zag dat dochter Stella de baas was op het middenveld; ze was werkelijk overal. Naast Stella stond Eline. Ze kreeg naar eigen zeggen ‘megaveel ruimte’ vergeleken met de potten tegen de jongens en liet maar weer eens zien hoe goed ze kan voetballen. Jenna, op 10, komt er steeds beter in na slepende blessures, toonde weer haar befaamde dribbels en scoorde 2 goals. Voorin begon Kim sterk op links maar moest helaas na 20 minuten uitvallen. Balen! Spits was Annu, vol zelfvertrouwen en kracht. Rechtsbuiten Mijntje speelde een heerlijke wedstrijd: 4 goals, acties, dreiging, een feestje was het. Invaller Mila (linksvoor) genoot ervan dat ze weer kon voetballen in plaats van fysieke duels uitvechten. Invaller Maud moest haar linkerknie wat ontzien, scoorde daarom maar met rechts, maar moest helaas toch uitvallen in de rust. Amy speelde rechtsachter en rechtsvoor en deed dat gewoon goed. Ella liet als invaller zien wat ze allemaal in huis heeft en zorgt met haar lange passes vaak voor direct gevaar.
    Uiteindelijk scoorden we 7 keer en de tegenstander 1. Veel ging goed, sommigen dingen (nog) niet. Maar daar ging het vandaag niet om. We zijn weer los! En dat zorgde voor een lach op de gezichten van ouders, trainers en meiden. Heerlijk om weer ‘voor het echie’ te mogen spelen en vooral leuk om dat weer tegen een meidenteam te mogen doen. De feestvreugde werd nog
    vergroot toen Rosanne (moeder van Mijntje) na de wedstrijd kwam vertellen dat zij en Gideon (vader van Mijntje) met hun bedrijf HR22 volgend seizoen de uitshirts gaan sponsoren. Een prachtig gebaar en een mooie aanvulling op ons thuisshirt van auto Larenstein. HR22, Human Resources, dat is wat je nodig hebt als voetbalteam. Alle verschillende resources van alle verschillende human beings maken zo’n team tot een team. En 22? 11 van ons en 11 van de tegenstander. Want die tegenstander heb je nodig om weer ouderwets de wei in te kunnen, zo bleek vandaag.
    Deze week 2 keer trainen en dan gaan we volgende week naar CSW in Wilnis. Kwisvraag bij de meiden leverde op dat niemand wist waar Wilnis ligt. Niet zo vreemd, want Wilnis ligt niet echt in de regio. Schrijvers dezes speelde ooit in en tegen CSW, op een koude zaterdag in oktober 1992, met z’n studententeam van GeuzenMiddenmeer uit Amsterdam. Cornona bestond nog niet, en Frank de Boer was nog gewoon linksback bij Ajax. Koud zal het ook niet zijn volgende week. De verwachtingen van het KNMI laten een stralende juni-voetbal-maand zien……

    Ytzen